Kul Tâcı Takmış Bir Gül

Gül yağı içmiş bir bülbül gibi şakıdı şâhım mescidde.
Adı sohbet idi bunun, yaktı derûnu gül nesli şu âlemde.
Kor ateşi yakan bir alev gibi yanar, ser-şeyhim gönlümde.
Adı Ahmed idi onun, edeb u hayâsı pek a’lâ bu âlemde.

Kul tâcı takmış bir gül gibi yaşadı pâdişâhım kesrette.
Adı veli idi onun, dosttur acûz gönüllere şu âlemde.
Gülşâh olan bir süreyyâ gibi doğdu sultânım gönlümde.
O, Rasûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’dir bu âlemde.

Kim ne dese de ne etse de bâkî kalacak ismi vahdette.
Ne kâfir, ne münâfık gâlib gelebilecek O’na şu bağçede.
Herkes bilecek vakit girdiğinde hukûk u ef’âli mahşerde.
O vakit ne enfüs, ne şeyâtîn nesîr olabilecek adüvve.

Ne yaparsan yap, bildirilir Ahmed-i Muhtâr Hazretlerine.
Sü ise üzülür Sultan ümmet-i Rasulûllah’ın şu ahvâline.
Kim üzer Rasûlullah’ı ef’âliyle, çeker gadabı üstüne.
O vakitten sonra müflistir nefsi de hem zâtı da âhirde.

Kim Rasûlullah’a itaât eder, etmiştir âlemlerin Rabbi’ne.
Çekmiştir rahmet u letâfet iklimini âlemde gönlüne.
Her kim ki olur Rasulûllah’ın izinde rakîk şu âlemde.
Olur gök yarıldığı vakit, Rasûlullah ile meiyyette.

Ey sâlik, imdi bu vakitten gayrı ol Rasûlullah izinde!
Ki rahmet-i Rasûlullah ine gönül göğünden can kafesine!
Ol rakîk u dakîk gayrı ahvâlinde sünnet-i seniyyeye!
Ki olmak çün Mahbub ile ölesin ölmeden evvel bu âlemde!

(Hoş geldin ey Sevgili, en Sevgili!)