Bismillahilhakimilkerim ve sallallahu ala seyyidina Muhammedin ve ala alihi ve sahbihi ve barik ve sellim.
Es-selamu aleykum ve rahmetullahi ve berakatuhu, kardeşlerim!
Ne acıdır değil mi, can kardeşlerim? “İnsan” dediğimiz üç beş damla necis sudan yaratılmış bir varlıksın Allahu teala için eğilmezsin anne-baban için bayram diye, “Anne-babama saygım var.” diye eğilir elini öpersin. Bu nasıl bir saygıdır ki anne-babana gösterirsin lakin yoktur seni yaratıp yedirip içiren Rabb’ine. Şu acuz gönlüm der ki: “İşte gel, gör! Bu açık, apaçık, berrak bir şirktir.” Bilmem doğru mudur? Allahu teala’ya ibadet etmezsin amma anne-babana eğilip saygı gösterirsin. Ya Rabb bunu kavrayamaz şu aciz gönlüm. Her türlü, envai çeşit hıyaneti edersin sonra gelip “Bana saygı göstereceksiniz babında kavga edersin.” Elini kaldırıp el öpme beklersin. Bu apaçık, saf bir kibir değil midir? Şu aciz gönlüm der ki: “Ey aciz kul görme hata edenleri, etme hata edenlere! Bil ki onlar bilmezler. Bilselerdi yapmazlardı ki yapanlar biliyor olsalar bile bir gören vardır görenlerin üzerinde, bir bilen vardır bilenlerin üzerinde. Nasıl ki kaderin üstünde bir kader vardır. Her işin içinde de bir hikmet vardır. Sen uyar ve bırak! Zira ins u cinnin kalplerini evirip çeviren yalnız Allahu Teala’dır. Sen ne kadar istesen de Allahu teala emretmedikçe Ebu Cehillerde, Ebu Leheblerde dönmeyecek din-i mübin-i İslam’a. Üzülme, Allahu teala bizimle beraberdir.” Amma ne ide şu aciz bir türlü vazgeçemez, bir türlü el etek çekemez. Onlar kaçsa Yunus gider. Onlar sövse Yunus sever. Onlar inkar etse Yunus yeniden anlatır doğruyu. Herkes “Deli” der Yunus’a. Yunus “Selam!”der, gider yoluna. Zira Hayy’dan gelimişiz Hu’ya gideriz. Her kim aslını inkar etse de girecek şu düğün evine. Her kim aslını yalanlasa da varacak Hakk’a ya “Allah” deyu yahut inkar ile. “O gün bazı yüzler aydınlıktır ve Rabblerine yönelmişlerdir bazı yüzlerde vardır ki günahlarından dolayı yüzleri kapkara olmuş başlarını aşağı eymişlerdir.” Muhakkak Allahu Teala’nın vaadi gerçektir. Her kim inkar etse de bu değişmeyecek, eğrilip bükülmeyecektir.
Hani Ömer radıyallahu anh ağlamıştı. Bunun üzerine Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz Ömer radıyallahu anh’a hangi sebeple ağladığını sormuştu. Ömer radıyallahu anh’da Sultan-ı Avalim sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz’e demişti ki: “Kisrâ ve Kayser’in saltanat ve ihtişamına karşılık sizin tercih ettiğiniz şu hayata ağladım. Halbuki siz, Allah’ın elçisisiniz.” Şemsü’r-Rahman Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem bu soruya karşılık buyurdu ki: “Sen, dünyanın onlara; âhiretin ise bize ait olmasını istemez misin? buyurdu. Başka bir hadis-i şeriflerinde ise “Dünya Mü’minin zindanı, kafirin cennetidir.” buyurmaktadır Fahr-i Kainat Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem. Bu kadar kelam açık ve net bir şekilde nakledilirken müminlerin “Küçük dağları ben yarattım.” edasıyla yürümeleri ne kadar büyük bir cahiliye devrinde yaşadığımızı berrak bir şekilde göstermektedir. Yoksa ki bilmezler mi şeytan Allahu Teala’nın huzurundan nasıl recmedildi. Bir de şu müminlerin küffarı taklid u takrir etmeleri şu acizu derinden üzmektedir. Hangi sebeple “Allahu Teala’nın ipine sıkıca sarılın!” diyen sultanlar sultanı, enbiyalar serveri Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz’i dinlemeyip ondan yüz çevirip küffara bağlanır, onları taklid u takrir eder gençliğimiz? Maide sure-i hakimi 51. ayet-i kerimede buyruluyor ki: “Onlarla dost olan onlardandır.” Küffara benzemek dahi yasaklanmıştır. Hadis-i hakim şu şekildedir: “Kim bir kavme benzerse o da onlardandır.” Bırakın küffarla dost olmayı onlara benzemek dahi yasaklandığı halde nedir şu halimiz?
Şimdi beylerin arasında yaygınlaşmış olduğu bilinen bileklik takma adeti de nedir öyle? Halbuki bileklik takma beylere yasaklanmıştır. Bileklik takmak hanımların takı takma adetlerindendir. Hanımlara benzemek ise din-i mübin-i İslam hükümlerince kesinlikle yasaktır. Eğer çok benzemek istiyorsanız Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’e uyun ki Allahu teala’da sizi affetsin! Zira Allahu Teala: “Kim Rasule itaat ederse bana itaat etmiştir.” ve “(Rasulüm), de ki: ‘Eğer Allah’ı seviyorsanız hemen bana uyun ki Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın! Allah çokça bağışlayıcı ve merhamet edicidir.” buyurmaktadır.
Ey gençler, durdurun nefislerinizin şu bitmek bilmeyen isteklerini ve çevirin yönünüzü arkanızı döndüğünüz Allah’ın ipine ki Allahu teala sizi sevip bağışlasın! Günahlarınız ve yüz çevirip arkanızı dönmeniz sebebiyle yaptığınız hatalarınıza merhamet etsin! Muhakkak ki Allahu teala kullarını sever. Kullarını rızıklandırır. Kullarına her durumda yardım eder. Tutunun Allah’ın ipine sıkı sıkıya! Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’e tabi olun ve ersin artık gönülleriniz huzur-i ilahiye! Eğer taklid u takrir edilecek bir insan varsa o kimse de Rahmeten Li’l-alemin sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz’den gayrı kim olabilir? Hiç kimse Canan-ı Cenanan Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem’in yerini dolduramaz veya O’nun yerini tutamaz yahut O’nun yerine geçemez. Hiç kimse adına ayetler inmiş, adına şiirler nakşedilmiş, adına kasideler dürülmüş; Sultan-ı Selatin, İmamü’l-Harameyn, İmamü’l-Müttakin, İmamü’l-Arifin sallallahu aleyhi ve sellem Efendim değildir ve O’nun gibi olamaz. Ve’s-selam…
Kalbimde bir ateş var Sen’i gördüğümden beridir. Ayrıldı şu vücud Zatından amma kaldı gönül kuşu yeşil kubbenin çatısında. Ayrılık çetrefilli geldi şu dile. Gönül kafesi kırıldı, ağrı vurdu gönle. Gönül kuşu uçtu bahçene. Güller şahı olan Sen’i görmek istediğimde bir güle bakar oldu gözler. Yeşil kubben nurani bir sima gibi hala Sen’i arayan gözlerimde. Her yerde Sen… Her dilde Sen… Her sözde Sen… Saklı kaldı hatıralar arasında gözleri. Saklı kaldı rüyalar arasında siretin. Saklı kaldı gönüllerde o mübarek suretin. Sadece Ravdan var akıllarda şimdi. Yek mesdin geliyor gözler önüne hayallerde. Tüm hayaller Sen’inle başlıyor. Tüm hayaller Sen’inle bitiyor. Amma ne hayatımız Sen’inle ne Ebu Bekirin’le ne dahi varislerinle şu zulmete bulanmış zaman içresinde. Nefis, şehvet, şeytan teslisi ele geçirdi alem-i Rahman’da beşeri. Birkaç insan kaldı zulmet içresindeki şu zifiri alemde. Birkaç veli kaldı şu apaçık, berrak ve ham cahiliye devrinde. Gönüller mahtum, gönüller muğlak, gönüller merid şimdinin dünyasında. Sözler asılı kaldı dimağlarda, kor ateş yakmaz oldu gözleri. Hakk, hukuk yokoluşta… Sadece ham, katıksız bir enaniyet hüküm sürmekte zihniyetlerde. Ne tenkit edebiliyoruz ne dahi ikaz. Çünkü galebe çaldı nefis ruha, galebe çaldı şeytan kalbe, galebe çaldı şehvet akıllara. Çünkü hakim oldu kibir cesedlere. Sadece yerimizden oturup laf müslümanlığı ile yetiniyoruz. Laf cambazlığı ile hayatımızı idame ettiriyoruz. Laf cımbızlığı ile tüm hataları görüyor lakin nefsimizi muhasebe etmiyoruz. Çünkü herkes menfaati hayatının merkezi haline getirdi. Menfaat varsa hata doğru sayıldı. Menfaat varsa yalan yok sayıldı. Sahte gülüşler hakim oldu suretlerde. Sahte ahlak terbiyecileri ortaya çıktı “İlahiyatçı” adıyla. İlahiyatçı inandığını satar, alim ilmini yayar alem-i Rahman’da. Oysaki Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz hazretleri böyle mi anlattı din-i mübin-i İslam’ı alem-i Rahman’a. Hangi halini teşbih edebiliriz günümüz Müslümanlığıyla. Sözde kaldı cihadler, sözde kaldı mücahidler… Sözde kaldı letafet iklimindeki nesiller. Lafta kaldı asalet timsali mü’minler. Bir masal oldu sıddıkıyyet serva serva anlatılan. Ah, şimdinin dünyası! Herkes menfaatine göre harekette. Her söz menfaatine göre kıymette.
Cemâli gülden hoş bir şeyh ki O, melek…
Ahmed Ufuk Özçiçek 